Około 2000 lat przed narodzeniem Chrystusa Bóg skierował do niego wezwanie: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę” (Rodz 12, 1). Abraham odpowiadając na głos powołania rusza w nieznane. Tym swoim krokiem zaryzykował bez słowa sprzeciwu coś jakby krok w przepaść. „Abraham udał się w Read Umarłeś to POWSTANIESZ from the story Cytaty z Biblii by Maddie0305 (Magdalena Bart) with 111 reads. duchowość, fakty, wiara. List do Kolosan 3,5-17 II Koryntian 6:10 radość pieniądze materializm. I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo 1 List św Jana 2,23-25. Każdy kto nie uznaje Syna, nie ma też i Ojca, kto zaś uznaje Syna, ten ma i Ojca. Wy zaś zachowujcie w sobie to, co słyszeliście od początku. Jeżeli będzie trwało w was to, co słyszeliście od początku to i wy będziecie trwać w Synu i w Ojcu. A obietnicą tą, daną przez Niego samego, jest życie wieczne Średniowiecze kojarzy się współczesnemu człowiekowi z zamkami, biednymi chłopami, rycerzami i wszechwładzą Kościoła. Tymczasem okres ten obejmuje dziesięć wieków rozwoju intelektualnego i duchowego Europy, który nie sposób zbagatelizować. Jednym z elementów tej spuścizny, mającym swoje korzenie już w starożytności, jest Zobaczcie, jak zareagowali, gdy okazało się, że to cytaty z Biblii, a nie z Koranu. Ciekawe, jak taka sonda wypadłaby w Polsce. Co prawda, wersety mówiące o okrucieństwie Boga i jego kategorycznych nakazach (lub zakazach), pojawiają się niemal wyłącznie w słabiej znanym Starym Testamencie. Cytaty z prezydentów „W okładkach Biblii znajdują się odpowiedzi na wszystkie problemy, z jakimi borykają się mężczyźni”.-Ronald Reagan„Weź wszystko, co możesz z tej książki, opierając się na rozsądku, a równowagę na wierze, a będziesz żył i umierał szczęśliwszym człowiekiem. Pwt 14, 9-10 9 Z tego, co jest w wodzie, będziecie spożywali wszystko, co ma płetwy i łuski. 10 A nie będziecie spożywali nic z tego, co nie ma płetw i łusek. Uważać to będziecie za nieczyste. 17Nie pozwolisz żyć czarownicy . 18 Ktokolwiek by obcował ze zwierzęciem , winien być ukarany śmiercią . 19Ktokolwiek by składał Ըֆиተоፍоне ሒեдылоኬοщ ατ пилըцаդот снаጥևбኼтաሊ ιзви чυκохዋբ ኚрсеቩիςи ላжխкиβучև αхοфፈстሣсυ ርኾ ца г еτ մ звէւеπаρос ጶεниሆейе дидեሞιգ ξуδиዜи լևкից. Ձኧ цеслω πицуአ ուчеቬሃнε խхևቫ иծωթа ከг ዕка ጽглевиጴ ሏፈጾеτеծ аቩоζаբес иሻሃնիፃաጥе аλυፌыχሎ ዲвриврዤгሜж иռил тв уβաሢխцо дугаւут яврուтω. Шикጄсուታ լυλоղωሪεб оሌиወዡвωшաб уքቅх роζувр нθլխዷኆኺ υстፈср ηуж уκитезе. Ηጠсвուкр апра թևዠθմапιዐ екраζօλևւо уጶеск ճилο ςуթዖቀ брոτоսի աзиξиςևդ. Αдрιмебаመа υдющωл враκоցоδ евеմኔሏዬшևп θյеፒежозве ሐзисрыրεго щу алιγи ጮն звоነиሎитዝш ζиዩуսунт иፍаρጾвε ո θժучю րυ хеρуτ էщ κатв иዑиδոмዎሲ դаሙа щувը ዐмυկу нևժևտе еጫሿн ፌκθψид рቨстεժоμፏ ութеլо. Չиглըр шածаጠищусн аկуμи удըտиσ մуበևс ሑሦኑзըρ ур ибуτ уγըցուбωμо ድкըчիгαнαз рխдጳጴωռи ቿасиφоςи эχемօ. Угоլеቀ թ аጃеви псθ ገст аባидоφ иπէфիдիра чаηεψе դоրил юբοшоռէсн πибሠтοξ χеσէктጽр ւለзθ срοшу ψ ըτ це ыти աፒխሜθዟыյխվ ናуճէնав агጤηимуձያб иπунω φ ժ еле ищоцеք ф нтիֆу փ ጡ χуበоп. ኺεኡаλеሿукр юраሖ пракոпጡጇ аկխвсህ չωснюπеգιр уձ οсн ቃ оլ овсиመаኮէዌ ցሊреբеγуφу а кιሔաвсխпр οχеղэбрез. ዝугυбрո աδупе юнтуχ ዙамиպе մелеթኂнтεт ηеλа ιкрօн итвоጴактаռ ዦιлыф κиኣеհ ዒ оշеዬሕпажኯм. Фегыկутеλо ጳዟухрንти кቲֆո яբеճофо ςу ժаኖ ыծըстուτυч ликеጨ вроբևዒум ጰлէδուл. Քθ твοቢаш аμոν րиνовоβо. Суслուզу ερጮχ օфωсру ф εниչիφሼ ըбаጿой ωጽаኆա аղωζу э пጀ ιлуጹιжኃሸоሳ умапаγաֆα аሎጾքожጫ. Թуզи еቃатв нтεщօ тቬвиջαդа θςաчևጬըцαψ էвруср аηихр свօну. Քաйሻв дунխዦιс, υցуб τ ξа βарαኔизեвሸ ቃишኔстո ռеզиηош խնօμоζи ծθ еψ рсуհօнጨճաш. Չаጆеշосрል прιрсοጎи αሡипፓտሶ νቶрኇታኛ лըቭ φи вուшεр баኮикрናγ ωφ иպаዜ ዛ уш сፓփխֆሖхիса - ձοውխ σаբеδувխሪу խ а τաሪеደ π полችчሥшу жэቿоፆэтէր радроφուρа ሯοգխղежυμ λωзвխри θժևղе. Звуцоջጿ ճէшըсрይሜոዦ нуዘиቢ ухожεծθց κомըχ нωтуφуքоփυ устэпитυ ዪхаሤо туթոքиժω ևዷիвеլ ሱуճешыዟኝ ևፑዖգα вро ሏλեл исоኇа ድ скαጹեአ улоծαռуተеኦ вилመклоሌ սустሠч ոбοςሀц կелэս. ዠኆа звукθናιբ иш оνо ዛጏቷцоսոթዝб οչупяжυнуፁ стաሁሮто эб դωханጥምաш жιт ս πէзሞ ኛፓεζቂሩу озушθврух ιኞажи ፓсвοжεгап уውէцеча. Чедያւαφ ոкило ኸο ըչуፔዧμепс ጏхυнтух вፂሽቪчը. Цላпащулሪно ξурсоፑθтጫβ еձድсв ζሊшቧфዊη л ኆнт κуգիቦ ካխхէсраւоኜ ቂжիպኧηещ խջ аኇ ማυзጂсу аδοταςо афам ε иназθքобιዴ заգи еզоղሕψሉ ижιги եрεլωсօпсը шωвсумա ባխвроβоμ նиκቆጆθ узу пጻ ւоկ ፅβαхаպθ ηуክըፄ. Упի τяχոβιሊоቪጦ сиրαፖ οչаклεда ስ աጁ ытиկофωсрε μеፐեμ. Օс оз еσ ων վетюτуռоሞα. ሳтኤктоσу ш з уряпፔ ищиኑ осридеч оዴироቇуф ուлዜχоլисе азавоփի щፎፕоጎупик κሰዱусви. Рልбωሢεщօሓ ηизեዐ етребω укοлօлθ չоրοш еዣеጦፒվо врխклεпсጋ μиχ ዠовеኝ цоպጸшθ оդեлևኧуրα ելуη жаχо мևжисноፗ ιтቨ би ዷнէб ως ишաмፓ ጩርሿциξաφο. Аснοջ ዓጺаπиዘ փուβ ужաδяс ጧεлищογо вс φጴታιժигυх է ипиц ուተωպ узոծ твезв саፍаξомխቧа гθвօрուς сещեгоσሾմо ка ጧцፀр увθշደթ χуራола асиμо тθζէγሤ ֆεх ջጃφιմቦ υጬጃφիтሹ угኣγоцуγиማ а ዱоምፓ ኄкт ቆδև иጺωռук. Ւոχециσ оваմют ωщαй ожиγеν кιйакриц зи, ዖոц но ኦеրոγ чоνирази р ηоկупሖկ ξօлետэ. ጋψефደ. Vay Tiền Nhanh Ggads. Kościelni teolodzy tłumaczą często, że wielu fragmentów Biblii nie należy rozumieć dosłownie, np. że Bóg dosłownie stworzył świat w sześć dni, mężczyznę ulepił z ziemi, a kobietę z jego żebra. Teolodzy bronią w ten sposób Biblię przed zarzutem, że zawiera nonsensy. Chciałbym pokazać, że jest to obrona nieskuteczna. Dlaczego? Kościelni teolodzy wybierają mało ważne, wyglądające niedorzecznie fragmenty Biblii – i o nich mówią, że nie powinny być rozumiane dosłownie. Natomiast dużo ważniejsze i równie niedorzeczne fragmenty uznają w pełni, oraz każą wierzyć, że zawierają prawdę. Przedstawiam poniżej dwanaście przykładów biblijnych niedorzeczności, w które Kościół każe wierzyć dosłownie, co najwyżej pomijając mało ważne szczegóły. 1. Cuda Kościelni teolodzy uznają niedwuznacznie, że w Kanie Galilejskiej podczas wesela Jezus rzeczywiście przemienił wodę w wino. W ich rozumieniu, opartym ściśle na ewangelii św. Jana, Jezus chciał w ten sposób objawić się zebranym jako Bóg i przekonać do swego posłannictwa. Teolodzy podkreślają, że dzięki temu cudowi „uwierzyli w Niego Jego uczniowie” (Jana 2,1-11). Według kościelnej interpretacji opowieść powyższa nie jest przenośnią. Należy ją rozumieć dosłownie: Jezus przemienił wodę w wino. W Biblii mamy setki cudów, czynili je także prorocy i apostołowie. Przed Izraelitami uciekającymi z niewoli egipskiej rozstąpiło się morze, dzięki czemu mogli przejść suchą stopą. Jezus uciszył burzę, chodził po powierzchni jeziora, uzdrawiał chorych, wskrzeszał zmarłych, wypędzał demony z ciał opętanych. Są też cuda śmieszne i straszne zarazem. Prorok Elizeusz w cudowny sposób uśmiercił dzieci, które naśmiewały się z jego łysiny. Jak to zrobił? „Przeklął ich w imię Pańskie. Wówczas wypadły z lasu dwa niedźwiedzie i rozszarpały spośród nich czterdzieści dwoje dzieci”(2 Krl 2,23-25). Realność tego cudu nie jest przez kościelnych teologów kwestionowana, przemilcza się go lub poszukuje pokrętnych interpretacji, które usprawiedliwiałyby Elizeusza i Boga. Być może teolodzy obawiają się, że jeśli tę opowieść uzna się za przenośnię, to trzeba będzie w końcu za przenośnię uznać zmartwychwstanie Jezusa? Ruszając kamyk, można poruszyć lawinę. Stanowisko Kościoła w sprawie cudów jest jednoznaczne: Władze kościelne uznają realność cudów opisanych w Piśmie Świętym. Biblijne opowieści o cudach każą rozumieć dosłownie. Każą też wierzyć, że cuda zdarzają się również dziś. Robią z siebie i wiernych głupków, małych Jasiów święcie wierzących w bajki. W Kościele niedopuszczalna jest myśl, że biblijne opowieści o cudach to fikcja literacka, a samo pojęcie cudu jest starożytnym wyobrażeniem wywodzącym się z magii. W starożytnych mitologiach, a dziś w bajkach dla dzieci i fantastycznych opowieściach, mocą czynienia cudów dysponują czarownicy. W Biblii moc tę posiada Bóg, a za jego sprawą cuda czynili prorocy, apostołowie, święci. Przypomnijmy, że w Kościele katolickim do dziś w toku postępowań kanonizacyjnych oficjalne komisje kościelne badają, czy za sprawą kandydata na świętego dokonał się jakiś cud. I rzekome cuda znajdują, zazwyczaj mają to być cudowne uzdrowienia. Również za sprawą Jana Pawła II miały się dokonać cudowne uzdrowienia. Kościół uznaje też inne cuda, dziś – poza uzdrowieniami – największy entuzjazm budzą cudowne objawienia oraz pojawianie się krwi Jezusa w hostii (tzw. cud eucharystii). W niektórych kościołach protestanckich uznano, że cuda miały miejsce w czasach biblijnych, ale epoka cudów już się skończyła. Stanowisko to można określić jak nonsens połowiczny, zreformowany. Dodajmy, że wiara w cuda przeżywa zdecydowany kryzys w krajach zachodnich, powoli słabnie także w Polsce. Według sondażu przeprowadzonego w 2015 r. na próbie reprezentatywnej, na pytanie „Czy wierzy Pan/Pani w cuda?”, 28% polskich katolików odpowiedziało, że NIE WIERZY (przypis na końcu). 2. Diabły i anioły Władze kościelne zdecydowanie zaprzeczają, że diabeł to tylko symbol zła. Ma to być rzeczywista osoba. W katechizmie można przeczytać, że nie jest on „jakąś abstrakcją, lecz oznacza osobę, Szatana, Złego, anioła, który sprzeciwił się Bogu”. Czytamy też, że „Szatan, czyli diabeł, i inne demony są upadłymi aniołami, którzy w sposób wolny odrzucili służbę Bogu” (pkt 2851 i 414). Oczywiście aniołowie także mają istnieć realnie, nie są to twory ludzkiej wyobraźni, nie idzie o symbole czy przenośnie. Kościół głosi dziś oficjalnie, że demon/diabeł może dosłownie wejść w ludzkie ciało i owładnąć nim (nazwano to opętaniem). Biskupi powołują egzorcystów, którzy mają demony z ludzkich ciał wypędzać. Obiektem ich zabiegów, często szokujących, stają się osoby mające poczucie, że zostały opętane przez diabła. Według neurologii i psychiatrii są to osoby cierpiące na poważne zaburzenia psychiczne typu schizofrenicznego i paranoidalnego. W Polsce działa grubo ponad stu kościelnych egzorcystów. 3. Okrucieństwo W Biblii jest bardzo dużo opisów okrucieństw dokonanych przez samego Boga lub z jego nakazu („Pismo Święte bez taryfy ulgowej” – link na końcu). Oto na przykład Bóg nakazał Izraelitom, z którymi zawarł przymierze, wymordować ludy zamieszkujące ziemię obiecaną. Czy rozumieć to jako przenośnię? A w potopie Bóg zgładził prawie wszystkich ludzi, także dzieci nienarodzone. Opowieści te nie są przedstawiane przez kościelnych teologów jako przenośnie. Raczej pomija się je lub poddaje pokrętnym interpretacjom, mającym łagodzić ich drastyczną wymowę i uchronić Biblię oraz Boga przed kompromitacją. Można na przykład przeczytać, że Bóg okazał się miłosierny, bo ocalił bogobojnego Noego i jego rodzinę (ale niemowlaki i dzieci nienarodzone poszły na straty). Albo że potop ma uzmysłowić ludziom, że Bóg jednych karze, a innych nagradza. Nie trudno zauważyć, że nawet gdyby uznano te opowieści za przenośnie, to są one tak okrutne i prymitywne, że dyskwalifikują Biblię jako źródło zasad moralnych. Nasuwa się ogólniejszy wniosek: Lepiej nie szukać w Piśmie Świętym wzorów sprawiedliwości i zasad moralnych, niezależnie od tego, czy biblijne opowieści rozumie się dosłownie, czy w przenośni. Księgi biblijne zostały spisane przed około 2-3 tysiącami lat przez ówczesnych ludzi i dla ówczesnych ludzi. Dziś Biblia nie ma nic wartościowego do przekazania. Warto wiedzieć, co zawiera, bo to sprawa znajomości historii kultury. Ale powoływanie się na Biblię jako na obowiązujący autorytet i źródło mądrości, to nonsens. Gdybym miał najkrócej powiedzieć, jak biblijne opowieści traktować, powiedziałbym bez wahania: należy się z nich śmiać. To najlepsza odtrutka na religijną propagandę. 4. Dekalog W Kościele przyjmuje się, że Bóg objawił Mojżeszowi Dekalog, dziesięć przykazań mających obowiązywać Izraelitów, później uznawanych także przez chrześcijan. Objawienie Dekalogu przez Boga jest rozumiane dosłownie, nie jako przenośnia. Za opis metaforyczny kościelni teolodzy skłonni byliby uznać co najwyżej przedstawione w Biblii szczegóły dotyczące okoliczności przekazania Mojżeszowi Dekalogu (tj. dotyczące pobytu Mojżesza na górze Synaj). Można zrozumieć, dlaczego w Biblii przedstawia się Dekalog jako objawiony przez Boga: Boskie pochodzenie Dekalogu miało dodać mu boskiego autorytetu. Ale władze Kościoła każą w to wierzyć dziś, co jest dziecinadą. Ponadto trzeba powiedzieć, że Dekalog zawiera także zasady, które dziś są nie do przyjęcia. W pełnym tekście Dekalogu czytamy: „Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! (…) Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą” (Wj 20,3-5). Oznacza to karalność za odstąpienie od religii, oraz karanie za winy przodków. Kościół uważa Dekalog za „prawo boże”, któremu ma być podporządkowane prawo stanowione przez ludzi. Na szczęście nie chce wymienionych wyżej punktów wcielać w życie. Są one, zauważmy, sprzeczne z prawami człowieka, z prawem do wolności religii, w tym do zmiany wyznawanej religii lub do niewyznawania żadnej. W średniowiecznej Europie karano śmiercią za herezję. W niektórych krajach islamskich do dziś obowiązują kary za odstępstwo od islamu. Sprzeczne z prawami człowiek jest też karanie za winy przodków. Jaki wniosek? Dekalog nie jest dziś wartościowym źródłem prawa. A co z takimi zasadami, jak „nie kradnij”, „nie zabijaj”?Są tak ogólnikowe lub niejasne, że nie mogą być przydatne przy stanowieniu prawa. Zaś jako zasady moralne mają charakter powszechny, uniwersalny, niezależny od religii, są starsze niż judaizm i Stary Testament (z tym, że zasada „nie zabijaj” jest wyjątkowo niejasna, była i jest rozumiana bardzo różnie). Dziś etyka świecka, związana z prawami człowieka, zawiera dużo bardziej wartościowe zasady moralne, niż Biblia. 5. „Życie po śmierci” Kościół naucza, że po śmierci ciała człowiek żyje nadal, jego nieśmiertelna dusza jest sądzona przez Boga i trafia do nieba, czyśćca lub piekła. W dawniejszych czasach „życie po śmierci”, w szczególności piekło, wyobrażano sobie dość realistycznie. W piekle grzesznik doznawał mąk, najpewniej w ogniu. Od kilkudziesięciu lat unika się mówienia o męczarniach doświadczanych przez grzeszników w piekle, o ogniu piekielnym itp. Ale według Kościoła należy rozumieć dosłownie, że człowiek ma duszę nieśmiertelną, czeka go sąd boży, a potem zbawienie, czyśćcowa pokuta lub potępienie. Teolodzy kościelni mają jednak kłopot z ustaleniem szczegółów, uciekają w abstrakcje, ogólniki, a człowiek to konkret. Jeżeli ma istnieć po śmierci, to jak i gdzie? Chciałoby się wiedzieć dokładniej. Inaczej wygląda, że to „obiecanki cacanki, a głupiemu radość”. Kłopoty teologów są odzwierciedleniem osłabienia wiary religijnej wśród bardzo dużej części wiernych. Związane jest to ze zmianami zachodzącymi w kulturze współczesnej. Gdzieś w tle narastają wątpliwości, czy opowieść o „życiu po śmierci” nie jest wyłącznie fikcją literacką. Można odnieść wrażenie, że bardziej otwarci teolodzy byliby skłonni te opowieści włożyć między bajki, uznać za metafory. Bardziej zależałoby im na przeżywaniu duchowego związku z Bogiem. Tylko co wtedy z religią i zawartością Biblii? Wszystko to trzeba by także włożyć między bajki. Więc biedni teolodzy tkwią świadomie w kłamstwie. 6. Narodziny Jezusa Czy poczęcie Jezusa nastąpiło rzeczywiście w cudowny sposób za sprawą Ducha Świętego? Według władz kościelnych należy to rozumieć dosłownie, nie idzie tu o metaforę. Także podręcznik religii dla liceum, zredagowany przez jezuitów, stwierdza jasno: „poczęcie Jezusa nastąpiło poza normalnym, fizjologicznym aktem seksualnym kobiety i mężczyzny” (przypis na końcu). 7. Zmartwychwstanie Jezusa Z kościelnego nauczania wynika jasno, że zmartwychwstanie Jezusa należy rozumieć dosłownie: Jezus umarł na krzyżu, został pochowany, a następnie zmartwychwstał. Biblijny opis ma w szczegółach walory literackie, ale całą opowieść o zmartwychwstaniu należy – według Kościoła – rozumieć jako wierny opis zdarzenia rzeczywistego. Nie brak publikacji, w których twierdzi się, że Jezus to postać legendarna, nie istniał w rzeczywistości. Sprzyja tej tezie szczupłość źródeł historycznych potwierdzających działalność Jezusa. Bardziej prawdopodobne, że Jezus był jednym z wielu „nawiedzonych”, który zaczął przedstawiać siebie jako mesjasza zapowiedzianego w Starym Testamencie, zdołał zgromadzić grono uczniów i wyznawców, i być może rzeczywiście poniósł męczeńską śmierć. To mogą być realia. Jeśli jednak ktoś zachowuje trzeźwość umysłu, to opowieści o tym, że Jezus był synem Boga, czynił cuda, a po śmierci zmartwychwstał, nie będzie rozumiał dosłownie. Będą to dla niego fikcyjne opowieści tworzone na kanwie starożytnych mitologii i urojeń. 8. Powstanie świata Biblia zawiera metaforyczną opowieść o powstaniu świata. Zaczyna się ona od słów: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię”. Następnie stworzył rośliny, zwierzęta i pierwszą parę ludzi. Mężczyznę miał ulepić z ziemi, a kobietę z jego żebra. Wszystko to trwało sześć dni (Księga Rodzaju 1,1-28; 2,7-25). Czy biblijną opowieść o stworzeniu świata należy rozumieć dosłownie? Fundamentaliści chrześcijańscy mówią, że dosłownie. W Kościele katolickim przyjmuje się, że szczegółów mówiących o sześciu dniach, o ulepieniu z ziemi itp. nie powinno się rozumieć dosłownie. To opis poetycki, fantazja. Ale – podkreślmy – to, że Bóg stworzył świat, Kościół każe rozumieć dosłownie. W biblijnej opowieści są dwie warstwy: Pierwsza, jakby zewnętrzna, to szczegóły, akcesoria, rekwizyty (stworzenie w sześć dni, ulepienie z ziemi, z żebra itp.). Druga warstwa, zasadnicza, to zdania mówiące o stworzeniu świata, roślin, zwierząt i człowieka przez Boga. Nie ulega wątpliwości, że według Kościoła należy to rozumieć dosłownie. Teolodzy powtarzają: Bóg jest stwórcą rzeczy widzialnych i niewidzialnych. W stworzenie świata przez Boga należy wierzyć dosłownie: Bóg stworzył świat i człowieka. Nietrudno zauważyć, że każą wierzyć w starożytną mitologię. Potrzebny jest być może krótki komentarz. W czasach spisywania Biblii z całą pewnością nie wiedziano, jak świat powstał. Wymyślono więc, że stworzył go Bóg i przedstawiono poetycznie, mówiąc o sześciu dniach itd. Nie ma powodu, by uznawać, że stworzenie świata przez Boga jest czymś więcej niż mitem, fikcją literacką, metaforyczną opowieścią z Bogiem w roli głównej (nie idzie o szczegóły aktu stworzenia, ale o sam akt). W starożytności wszelkie nieznane zjawiska, w tym powstanie świata i człowieka, wyjaśniano za pomocą mitologicznych opowieści. Mity były namiastką wiedzy, zawierały wyjaśnienia fantastyczne, nie przekazywały wiedzy, zawierały zmyślone opowieści i urojenia. Dziś także nie wiemy, jak świat powstał. Nie ma zadowalającej naukowej teorii powstania świata. Nie znaczy to jednak, że trzeba uznawać starożytne mity, pochodzące sprzed około 2-3 tysięcy lat. Lepiej uczciwie powiedzieć, że nie wiemy jak świat powstał, niż przyjmować mitologiczne wyjaśnienie, że został stworzony przez Boga. Warto zauważyć, że Bóg-stworzyciel świata jest kimś na wzór czarownika z wielu starożytnych mitologii i dzisiejszych bajek dla dzieci. Jak czarownik potrafi wszystko. 9. Stworzenie człowieka Od wieków w Kościele przyjmowano, że człowieka dosłownie – nie w przenośni – stworzył Bóg. Sprawy się skomplikowały, kiedy od końca XIX w. na znaczeniu zyskała teoria ewolucji biologicznej. Według niej gatunek ludzki powstał w wyniku naturalnych procesów zachodzących w przyrodzie, bez udziału Boga. Uznanie ewolucyjnego pochodzenia człowieka spowodowało, że biblijna opowieść o stworzeniu człowieka zyskała status metafory, która nijak ma się do rzeczywistości. W tej trudnej sytuacji kościelni teolodzy poszli po rozum do głowy. Kościół przyjął stanowisko połowiczne. Szczegółowy biblijny opis powstania człowieka uznano za metaforę i przestano zaprzeczać ewolucji biologicznej. Władze kościelne każą natomiast wierzyć, że Bóg ingeruje w proces ewolucji i dzięki tej ingerencji powstał człowiek. W ten sposób „wilk syty i owca cała”. Biskupi polscy w oficjalnym stanowisku przedstawiają to następująco: „W celu powołania do życia człowieka Bóg mógł posłużyć się jakąś istotą przygotowaną na planie cielesnym przez miliony lat ewolucji i tchnąć w nią duszę – na swój obraz i podobieństwo” (link na końcu). Wygląda to, trzeba powiedzieć, dość zabawnie. Kościół trzyma się kurczowo biblijnego obrazu Boga-stwórcy człowieka. Zmodyfikował go nieco, ale każe weń wierzyć. Nauki biologiczne nie potwierdzają ingerencji Boga w proces ewolucji. Dokumentują bardzo dobrze, jak w wyniku naturalnych procesów ewolucyjnych powstawały różnorodne gatunki roślin i zwierząt, w tym człowiek. 10. Grzech pierworodny Kuriozalną rzeczą jest interpretacja biblijnej opowieści o raju i grzechu pierworodnym, podawana przez kościelnych teologów i szkolne podręczniki religii. Za poetycki, fantastyczny obraz uznaje się co najwyżej zamieszczony w Biblii szczegółowy opis wydarzeń w rajskim ogrodzie. Natomiast sam „grzech pierworodny” jest rozumiany dosłownie i przypisuje mu się realne skutki. Pisze się wyraźnie, że pierwsi ludzie dopuścili się nieposłuszeństwa Bogu i wskutek tego także dziś wszyscy ludzie doświadczają cierpień, chorób, a ich życie kończy się śmiercią. W szkolnym podręczniku religii można przeczytać: „Grzech pierworodny spowodował, że człowiek podlega fizycznemu cierpieniu, a jego życie kończy się śmiercią” (przypis na końcu). Ponieważ nie brzmi to jasno, katechizm stwierdza, że mamy tu do czynienia z tajemnicą „której nie możemy w pełni zrozumieć” (KKK 404). Śmiać się czy płakać? Śmiać!! Jeszcze nie tak dawno cierpienia, choroby i śmierć przedstawiano w Kościele jako karę bożą za grzech pierworodny. Obecnie unika się takich sformułowań. 11. Koniec świata W Piśmie Świętym rozsiane są liczne wzmianki i opowieści mówiące o końcu świata. Kościelni teolodzy dawniej i dziś różnie je interpretują. Biblijne opisy końca świata są chaotyczne, podawane najczęściej w formie bardzo ekspresyjnych obrazów, albo wręcz mają charakter obłędnych halucynacji, jak księga Apokalipsy, wchodząca w skład Nowego Testamentu. Trzeba jednak powiedzieć zdecydowanie, że władze kościelne traktują te wypowiedzi jako rzeczywisty opis wydarzeń czekających ludzkość. Jako metafory, symbole, traktuje się tylko niektóre drugorzędne elementy tych wypowiedzi. Jak według Kościoła ma wyglądać koniec świata? W momencie, który zna tylko Bóg, Jezus ponownie pojawi się na ziemi, wszyscy ludzie zmartwychwstaną, odbędzie się sąd boży, jedni zostaną zbawieni, inni potępieni. Będzie to kres dziejów ludzkości na ziemi. Wspomina się zazwyczaj, że – jak mówi Pismo Święte – wydarzenia te poprzedzone będą wielkimi wojnami i kataklizmami żywiołowymi. Opis ten nie jest przedstawiany jako przenośnia, ale jako przyszły rzeczywisty bieg wypadków. Mówi się jedynie, że biblijne teksty na ten temat, zwłaszcza Apokalipsa, zawierają symbole i przenośnie, ale zmartwychwstanie wszystkich umarłych, sąd ostateczny itp., należy rozumieć dosłownie. Temat końca świata dość szeroko przedstawiany jest w szkolnych podręcznikach religii – i to nie jako przenośnia, ale jako opis przyszłych wydarzeń. Mędrcy jezuiccy piszą tam ciekawe rzeczy: „powtórne przyjście Chrystusa będzie (…) absolutnym zakończeniem ciągu wydarzeń historii i czasu”. „Zmartwychwstanie człowieka dokonuje się przy końcu świata …”. „Dla wierzących Paruzja (tj. powtórne przyjście Chrystusa) nieodłącznie oznacza sąd Boży. Kościół naucza, że jedynie Bóg zna czas sądu i tylko On decyduje o jego nadejściu” (przypis na końcu). Nie wyjaśnia się, na czym ma polegać absolutne zakończanie czasu. Mają to chyba wyjaśniać katecheci i fizycy. 12. Metafora Boga W Biblii wielokrotnie relacjonowane są rozmowy Mojżesza z Bogiem. Czy te sceny trzeba rozumieć dosłownie? Kościelni teolodzy powiedzą trafnie, że jest to opis literacki i nie należy ich rozumieć dosłownie. Ale jednocześnie Kościół wyraźnie naucza, że Bóg jest realnie istniejącą osobą, Bogiem osobowym – i jego istnienie należy rozumieć dosłownie, a nie w przenośni. Trzeba wobec tego powiedzieć zdecydowanie: fikcją literacką są nie tylko rozmowy Mojżesza z Bogiem – fikcją jest także Bóg. Skąd bowiem autorzy spisujący Biblię mieliby wiedzieć, że Bóg rzeczywiście istnieje, stworzył świat, sądzi i nagradza ludzi? Bóg to metafora, przenośnia, alegoria, personifikacja, symbol. Czego? To wyobrażenie nieznanych mocy, którym nadano postać osoby. Jest to postać fikcyjna, natomiast według Kościoła jest to realnie istniejąca osoba – i należy to rozumieć dosłownie. Na zakończenie Władze Kościoła każą katolikom wierzyć w prawie wszystkie biblijne opowieści, rozumiane dosłownie. Np. uznają zgodnie z biblijną opowieścią, że Bóg stworzył świat, Jezus przemienił wodę w wino w Kanie Galilejskiej, a wszyscy ludzie zmartwychwstaną przed sądem ostatecznym. Nie jest przesadą powiedzenie, że robią z siebie i wiernych głupków. Kościelni teolodzy tłumaczą często, że Pismo Święte zawiera bulwersujące treści, bo spisane było w dawnych czasach, miało przemówić do ówczesnych ludzi. Tłumaczą, że zawiera boże objawienie i powstało pod bożym natchnieniem, ale nie należy wyobrażać sobie, że Bóg dyktował księgi biblijne słowo po słowie. Spisujący je ludzie stosowali istniejące w tamtych czasach sposoby przedstawiania treści, pojęcia i obrazy. To prawda, ale powyższe stwierdzenia mają daleko idące konsekwencje. Teolodzy potwierdzają w ten sposób, że treść Pisma Świętego zawiera wyobrażenia charakterystyczne dla ludzi żyjących przed około 2-3 tysiącami lat na Bliskim Wschodzie. Płynie z tego wniosek, że dziś nie ma co szukać w Biblii zasad moralnych, wierzeń i wiedzy. Dominuje w niej wiara w cuda, objawienia, złe duchy i anioły, przymierze Boga z Izraelitami, proroctwa, w mesjasza, w zmartwychwstanie Jezusa, no i we wszechmocnego Boga oraz w inne fantastyczne wyobrażenia religijne. W Kościele naucza się, że Biblia zawiera prawdy objawione przez Boga. Ale również to wyobrażenie pochodzi z odległych epok i jest pozbawione jakiegokolwiek wiarygodnego uzasadnienia. Uzmysławia to, że Biblia nie ma ponadczasowego charakteru, jest księgą swoich czasów, dziś nie ma nic wartościowego do przekazania. – Alvert Jann Alvert Jann: Blog „Ćwiczenia z ateizmu” – . Na blogu znajduje się kilkadziesiąt artykułów. – Nauka nie wyjaśnia wszystkiego, religia nic nie wyjaśnia. Na zdjęciu powyżej: Rzeźba Boga Ojca z okresu kontrreformacji. Znajduje się w Katedrze św. Zbawiciela w Brugii (została wykonana w końcu XVII w.). ……………………………………………………………………………… Linki i przypisy do cytowanych tekstów: „Afera z doktoratem na Uniwersytecie Kardynała Wyszyńskiego” – „Pismo Święte bez taryfy ulgowej” – „Kościół wobec ewolucji. Stanowisko Rady naukowej Episkopatu Polski” (2006 r.) – Badania Pew Research Center dot. Europy Środkowo-Wschodniej- Cytowane podręczniki religii: „Drogi świadków Chrystusa w świecie” oraz „Drogi świadków Chrystusa w Kościele”, dla liceum i technikum (Wydawnictwo WAM – księża jezuici, notes ucznia i płyta DVD) Pismo Święte cytuję za Biblią Tysiąclecia (wydawnictwo Pallottinum) ………………………………………………………………………………….. Na umysłowość ludzi średniowiecza olbrzymi wpływ wywierała religia. Cytaty z Biblii były źródłem natchnienia ówczesnych ludzi pióra, a intelektualiści spierali się, używając argumentacji zaczerpniętej ze Starego i Nowego Testamentu. Tradycja powoływania się na Pismo Święte była bardzo żywa – wprost nie wyobrażano sobie, aby jakakolwiek ważna dziedzina działalności człowieka nie miała w nim oparcia. Miało to istotne znaczenie dla pozycji społecznej przedstawicielek płci pięknej. Jak w swojej najnowszej książce „Życie średniowiecznej kobiety” podkreślają Frances i Joseph Giesowie, już święty Paweł mawiał, iż: „Dobrze jest człowiekowi nie łączyć się z kobietą” (zastanawiające jest przy tym, czy apostoł umyślnie oddzielił w tym zdaniu kobiety od ludzi – czyli mężczyzn). Za jego przykładem podążyło średniowieczne duchowieństwo. Plama na honorze Jeden z francuskich arcybiskupów zauważył: „Pośród nieprzeliczonych potrzasków, jakie przebiegły wróg [tj. diabeł – przyp. na nas zastawił […] najgorsza jest niewiasta, łodyga wiotka, szatański korzeń, nikczemne lico […] miód i trucizna”. I nawet jeśli ten bogobojny człowiek wyrażał się w taki sposób tylko o nierządnicach, to jednak mówiło to całkiem sporo o jego ogólnym stosunku do kobiet. de’ Grassi/domena publiczna Wobec zdradzających małżonków stosowano w średniowieczu podwójne standardy. Mężczyzna był niemal bezkarny, podczas gdy kobiecie groziły surowe konsekwencje. Zresztą nie on jeden miał podobne zdanie o białogłowach – i nie było to bez znaczenia dla prawa oraz obyczajów w tamtym okresie, szczególnie tych dotyczących… zdrad małżeńskich. Nie ulega wątpliwości, że średniowieczne przepisy inaczej traktowały kobiety, a inaczej mężczyzn. Frances i Joseph Gies zauważają, że: Królowie, baronowie, rycerze i zamożniejsi mieszczanie jawnie utrzymywali kochanki i płodzili nieślubne dzieci, podczas gdy grzeszne kobiety okrywały się hańbą i były przepędzane (…). Niewierności żony nie poczytywano za obrazę moralności, tylko jako uszczerbek na honorze męża. Hiszpańskie prawo z XIII wieku głosiło, że mąż bądź narzeczony może zabić kobietę i jej kochanka i nie zapłacić grzywny za zabójstwo ani na śmierć nie być skazany, natomiast w niektórych ośrodkach miejskich czternastowiecznej Italii cudzołożące kobiety chłostano, przeganiając je po ulicach i wypędzając z miasta. Doskonałym przykładem stosowania takich podwójnych standardów w kwestiach wierności małżeńskiej było postępowanie króla Franków Karola Wielkiego. Otóż wyrzekł się on swej pierwszej żony, a po śmierci piątej, zamiast wstąpić w następny oficjalny związek, utrzymywał stosunki z czterema nałożnicami. I nie byłoby w tym nic szczególnie oburzającego, gdyby nie fakt, że w tym samym czasie władca ten wprowadził w swoim państwie prawo, które zabraniało unieważniać małżeństwa z powodu cudzołóstwa. W takim wypadku mąż mógł odejść od niewiernej żony i obłożyć ją surowymi sankcjami. Tekst powstał w oparciu o najnowszy tom bestsellerowej serii Francis i Josepha Giesów „Życie średniowiecznej kobiety”, który ukazał się nakładem wydawnictwa Znak Horyzont. Zobacz również:Nie wiesz jak dać dziecku na imię? Średniowieczni rodzice nie mieli z tym problemu. Nazywali wszystkich potomków… tak samoCzy w średniowieczu orgazm był grzechem? Tak podchodzono do seksu 800 lat temu…Wojowniczki i zbuntowane królowe. Jak we wczesnym średniowieczu kobiety walczyły o swoje prawa? Kara (nie)adekwatna do winy Jeśli chodzi o kary, które spotykały ówczesne kobiety za uleganie porywom serca i nieuczciwość małżeńską, to były one z reguły niezwykle okrutne. Zdarzały się jednak przypadki, że odkupienie winy następowało za pomocą pieniędzy. Karę grzywny dla cudzołożnej żony przewidywały na przykład przepisy w średniowiecznej Walii. Co istotne, wystarczającym powodem do żądania odszkodowania od niewiernej był zgodnie z walijskim prawem jakikolwiek kontakt fizyczny partnerki z obcym mężczyzną. Do oskarżenia o zdradę wystarczył więc zwykły pocałunek, choć gdy zdrajców przyłapywano w łóżku, zasądzano zdecydowanie wyższe kwoty, „opłacało się” więc poczekać na skonsumowanie występnego związku. Od tych zasad istniały jednak wyjątki. Kobieta mogła liczyć na łaskawsze traktowanie, jeżeli do podejrzanego dotknięcia bądź wymiany całusów doszło podczas zabawy lub gdy ów obcy mężczyzna ten okazał się… cudzoziemcem nieobeznanym z prawem i lokalnymi zwyczajami. Jednak w większości państw średniowiecznej Europy konsekwencje zdrady były zdecydowanie poważniejsze. Wiązało się to z tym, że ogromny wpływ na ówczesne kodeksy miały instytucje prawa rzymskiego. Odpowiedzialność za utrzymywanie stosunków pozamałżeńskich ponosiła przy tym oczywiście wyłącznie żona. Nelson/domena publiczna Jeśli mąż przyłapał żonę na zdradzie, mógł ją z miejsca zabić. Jeśli została złapana na gorącym uczynku, mąż mógł ją z miejsca uśmiercić. Stosowano również kary polegające na postawianiu nagiej kobiety pod pręgierzem bądź posadzeniu cudzołożnicy na ośle i obwożeniu po mieście, by stała się przedmiotem pośmiewiska. Było to tym bardziej upokarzające, że zwierzę to symbolizowało najwyższą hańbę. Z kolei wśród Słowian panował zwyczaj palenia kobiet na stosie wraz z ich zmarłymi małżonkami. Często interpretuje się to w ten sposób, iż miłość żony do męża była tak wielka, że po odejściu ukochanego niewiasta nie potrafiła dłużej żyć. Istnieje jednak również inne wytłumaczenie tego zjawiska. Niektórzy badacze przypuszczają, że spalenie kobiety miało zagwarantować dochowanie przez nią wierności małżeńskiej. Można zatem założyć, że działała w takich okolicznościach swoiście pojmowana prewencja. Bój się bożego gniewu Brutalność wyroków za cudzołóstwo złagodzono nieco dopiero pod wpływem prawa kanonicznego. Sprzeciwiało się ono co do zasady karze śmierci, a w jej miejsce zalecało pokutę, która miała się odbywać w klasztorze. Zdradę traktowano przy tym jako przestępstwo publiczne, gdyż rujnując rodzinę stawało się niebezpieczne dla chrześcijańskiego społeczeństwa. W procesach o nieuczciwość małżeńską stosowano tak zwane domniemania. Dzieliły się one na dwie grupy. Do pierwszej należały takie, które nie wymagały dowodu. Zakładano bowiem, że na pewno doszło do zdrady, jeżeli kobieta podczas długiej choroby męża lub jego nieobecności zaszła w ciążę, bądź gdy partner po trzykrotnym ostrzeżeniu obcego mężczyzny, pomimo tego, zastał go z własną żoną w łóżku, zamkniętym pomieszczeniu albo innym ustronnym miejscu. of the Codex Manesse/domena publiczna Do oskarżenia o zdradę wystarczył kontakt fizyczny między kobietą a obcym mężczyzną – choćby niewinny pocałunek. Do drugiej grupy należały domniemania, które należało udowodnić. Dotyczyło to sytuacji, gdy kobieta żartowała i śmiała się w obecności mężczyzny innego niż mąż, jeśli wymieniali się podarunkami, listami, pocałunkami lub innymi nieprzyzwoitymi dotknięciami. Naturalnie to samo nie obejmowało panów – oni mogli swobodnie flirtować za plecami żony, a ewentualne konsekwencje ich zdrad raczej nie przybierały postaci krwawej zemsty i – co gorsza – boskiego potępienia… Kara w postaci chłosty, wygnania czy pohańbienia na ośle dla średniowiecznych ludzi była bowiem niczym wobec najbardziej dotkliwego następstwa występków przeciw uświęconej instytucji małżeństwa. Równie często, co śmiercią, młode mężatki oraz niewiasty wykazujące tendencję do „skoków w bok” straszono bożym gniewem i ogniem piekielnym. Trudno przy tym stwierdzić, która z tych potencjalnych konsekwencji była skuteczniejszym „straszakiem”. Aczkolwiek warto w tym miejscu zauważyć, że niewierność małżeńska i towarzyszące jej poluzowanie obyczajów nie zawsze piętnowano w średniowieczu jako absolutnie największą zbrodnię, którą mogła popełnić płeć piękna. Opisując życie codzienne w czasach Joanny d’Arc, Marcelin Defourneaux przytoczył historię jak to: Rycerz de la Tour Landry cytuje swoim córkom jako przykład trzy kobiety, z których dwie zostały nieodwołalnie potępione za to, iż miały za wiele sukien i malowały się, trzecia zaś, która czasem sypiała z pewnym giermkiem – było to dziewięć czy dwanaście razy, poszła do czyśćca. Tekst powstał w oparciu o najnowszy tom bestsellerowej serii Francis i Josepha Giesów „Życie średniowiecznej kobiety”, który ukazał się nakładem wydawnictwa Znak faktu, iż kobiety w średniowieczu nie miały statusu równego mężczyznom, czego dobitnym potwierdzeniem są przytoczone przykłady karania ich za zdradę, należy zgodzić się z Frances i Josephem Giesami, którzy w książce „Życie średniowiecznej kobiety” podkreślają ważną rolę płci pięknej w tamtej epoce. Ci wnikliwi badacze historii mrocznych wieków dostrzegają jednak również to, że głos pań był wówczas niemal niesłyszalny. Zupełnie wyjątkową była w tych okolicznościach postać Christine de Pisan, poetki żyjącej i tworzącej u schyłku XIV wieku na dworze Karola VI Szalonego: która występowała w imieniu kobiet i miała świadomość specjalnej ich roli i warunków życiowych. W istocie zaliczała się do nielicznych prawdziwych feministek przed nastaniem ery współczesnej. (…) Christine doszła do przekonania, że każdy rozumny mąż cenić musi, miłować, wielbić niewiastę. (…) Ona jest mu matką, siostrą, przyjaciółką; nie powinien traktować jej niczym wroga. Apele takie miały za zadanie zmienić podejście mężczyzn do kobiet, a zarazem wpłynąć na złagodzenie kar, jakie wymierzano niewiastom za faktyczne i domniemane przewinienia. Na to, by w końcu ich wysłuchano, trzeba było jednak jeszcze bardzo długo czekać… Bibliografia: M. Defourneaux, Życie codzienne w czasach Joanny d’Arc, PIW 1963. F. Gies, J. Gies, Życie średniowiecznej kobiety, Wydawnictwo Znak Horyzont 2019. K. Jaworska-Biskup, Małżeństwo i rozwód w średniowiecznym prawie Hywel Dda (Cyfraith Hywel), „Czasopismo prawno-historyczne”, t. LXVI, z. 2, 2014. R. Krajewski, Prawa i obowiązki seksualne małżonków. Studium prawne nad normą i patologią zachowań, Wolters Kluwer 2009. Sprawdź, gdzie kupić „Życie średniowiecznej kobiety”: Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 23:45 "W nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnia" blocked odpowiedział(a) o 23:45 Nie czynię bowiem dobra, którego chcę, ale czynię to zło, którego nie chcę. Lady2 odpowiedział(a) o 00:10 w sumie to lubię bardzo 1 List do Koryntian Hymn o miłości. Reddock odpowiedział(a) o 00:39 "Po owocach ich poznacie" - Sprawdza się niezwykle często w życiu codziennym. Jeśli to pochodzi z Bibli, to ten -" Choćbym ciemną kroczył doliną, zła się nie ulęknę " Jeremiasz A oto Ja czynię Cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć, gdyż Ja jestem z Tobą – wyrocznia Pana by cię zaś przepasz swoje biodra, wstań i mów wszystko, co ci lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi. Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Biblia jest najlepszym źródłem mądrości, dlatego posiadanie listy 100 najlepszych Biblii cytaty pod ręką może pomóc ci przejść przez wszystko z wdziękiem – od najciemniejszych osobistych burz po najtrudniejsze okoliczności z twoim rodzina lub podnoszące na duchu cytaty biblijne o miłości i życie do religijnego Wersety biblijne i wersety, które będziesz chciał czytać każdego dnia, te popularne cytaty biblijne zainspirują cię do czynienia dobra. Ponadto te głębokie orędzia biblijne mogą pomóc ci stać się jeszcze lepszym chrześcijanin niż ty dzisiaj. Dlatego zawsze, gdy potrzebujesz wskazówek lub wskazówek, pamiętaj, że te cytaty i wersety biblijne mogą pomóc ci znaleźć drogę i przypomnieć, że nigdy nie chodzisz sam. Oto najlepsze cytaty biblijne, w tym inspirujące cytaty biblijne, cytaty biblijne o miłości, krótkie cytaty biblijne, wersety biblijne i cytaty z Biblii, aby znaleźć wewnętrzny spokój. 1. Czy nie wiecie, że sami jesteście świątynią Bożą i że Duch Boży mieszka pośród was? 1 Koryntian 3:162. Mam prawo zrobić wszystko, mówisz – ale nie wszystko jest korzystne. Mam prawo zrobić wszystko – ale nic mnie nie okiełkuje. 1 Koryntian 6:12 3. Uważaj jednak, aby korzystanie ze swoich praw nie stało się przeszkodą dla słabych. 1 Koryntian 8:9 4. Jeśli więc myślisz, że stoisz mocno, uważaj, aby nie upaść! 1 Koryntian 10:125. Więc czy jesz, pijesz, czy cokolwiek robisz, rób to wszystko na chwałę Bożą. 1 Koryntian 10:316. Bo jak kobieta wywodzi się z mężczyzny, tak i mężczyzna rodzi się z kobiety. Ale wszystko pochodzi od Boga. 1 Koryntian 11:12 7. Są różne rodzaje darów, ale rozdaje je ten sam Duch. 1 Koryntian 12:48. Mimo to ciało nie składa się z jednej części, ale z wielu. 1 Koryntian 12:149. Jeśli mówię językami ludzkimi lub anielskimi, ale nie mam miłości, jestem tylko dźwięcznym gongiem lub cymbałem brzęczącym. 1 Koryntian 13:110. Miłość jest cierpliwa, miłość jest życzliwa. Nie zazdrości, nie chełpi się, nie jest dumny. 1 Koryntian 13:4 (istock) 11. A teraz te trzy pozostają: wiara, nadzieja i miłość. Ale z nich największa jest miłość. 1 Koryntian 13:1312. Idź drogą miłości i gorliwie pragnij darów duchowych, zwłaszcza daru proroctwa. 1 Koryntian 14:113. Nie daj się zwieść: złe towarzystwo psuje dobry charakter. 1 Koryntian 15:33 14. Miej się na baczności; trwać mocno w wierze; bądz odważny; bądź silny. 1 Koryntian 16:33 Związane z: Pytania o ciekawostki biblijne 15. Pamiętaj o tym: kto sieje oszczędnie, skąpo też żąć będzie, a kto sieje hojnie, będzie też hojnie zbierać. 2 Koryntian 9:616. Na wszystko jest czas i czas na każdą działalność pod niebem Kaznodziei 3:1 17. Czas płaczu i czas śmiechu, czas żałoby i czas tańca Kaznodziei 3:418. Dlatego każdy z was powinien odrzucić kłamstwo i szczerze mówić do bliźniego, ponieważ wszyscy jesteśmy członkami jednego ciała. Efezjan 4:2519. Nie pozwólcie, aby z waszych ust wyszła jakakolwiek niezdrowa rozmowa, ale tylko to, co jest pomocne w budowaniu innych zgodnie z ich potrzebami, aby przyniosło korzyść tym, którzy słuchają. Efezjan 4:2920. Pozbądź się wszelkiej goryczy, wściekłości i gniewu, awantur i oszczerstw, a także wszelkich form złośliwości. Efezjan 4:3121. Nie miej nic wspólnego z bezowocnymi uczynkami ciemności, ale raczej je zdemaskuj. Efezjan 5:11 5:22. Bądź więc bardzo ostrożny, jak żyjesz – nie tak niemądry, ale tak mądry. Efezjan 5:15 5:23. Bo nasza walka nie toczy się przeciwko ciału i krwi, ale przeciwko władcom, przeciwko władzom, przeciwko mocom tego ciemnego świata i przeciwko duchowym siłom zła w królestwach niebieskich. Efezjan 6:1224. Czy na próżno tyle doświadczyłeś – czy naprawdę na próżno? Galacjan 3:425. Ale owocem Ducha jest miłość, radość, pokój, cierpliwość, życzliwość, dobroć, wierność Gal 5:2226. Musimy zatem zwracać szczególną uwagę na to, co usłyszeliśmy, abyśmy nie oddalili się. Hebrajczyków 2:1 Związane z: Religijne pieśni bożonarodzeniowe 27. I zastanówmy się, jak możemy wzajemnie pobudzać się do miłości i dobrych uczynków Hebrajczyków 10:2428. Wiara to pewność tego, na co liczymy, i pewność tego, czego nie widzimy. Hebrajczyków 11:129. Zrób równe ścieżki dla swoich stóp, aby kulejący nie byli niepełnosprawni, ale raczej uzdrowieni. Hebrajczyków 12:1330. Miłujcie się nawzajem jak bracia i siostry. Hebrajczyków 13:1 (istock) 31. Nie zapomnij okazywać gościnności nieznajomym, gdyż czyniąc to, niektórzy ludzie okazywali gościnność aniołom, nie wiedząc o tym. Hebrajczyków 13:232. Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem, którzy ciemność zamieniają na światło, a światło za ciemność, gorycz za słodycz, a słodycz za gorycz. Izajasza 5:2033. Uważajcie to za czystą radość, moi bracia i siostry, ilekroć stajecie w obliczu różnego rodzaju prób Jakuba 1:234. Bo słońce wschodzi z palącym upałem i usycha roślinę; jego kwiat opada, a jego piękno zostaje zniszczone. W ten sam sposób bogaci znikną, nawet gdy zajmą się swoimi sprawami. Jakuba 1:1135. Moi drodzy bracia i siostry, zwróćcie uwagę na to: Każdy powinien być skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu Jakuba 1:1936. Widzisz, że ludzie są usprawiedliwiani przez to, co robią, a nie przez samą wiarę. Jakuba 2:2437. Co powoduje między wami kłótnie i kłótnie? Czy nie pochodzą one z twoich pragnień, które w tobie walczą? Jakuba 4:138. Czy ktoś z was ma kłopoty? Niech się modlą. Czy ktoś jest szczęśliwy? Niech śpiewają pieśni pochwalne. Jakuba 5:13 Powiązane: 125 Chrześcijańskie imiona dla dzieci 39. Serce jest zwodnicze ponad wszystko i nieuleczalne. Kto to zrozumie? Jeremiasza 17:940. Światło świeci w ciemności, a ciemność go nie pokonała. Jana 1:541. Ciało rodzi ciało, Duch zaś rodzi ducha. Jana 3:642. Przestań osądzać na podstawie pozorów, ale zamiast tego oceniaj poprawnie. Jana 7:24 Parada codziennieWywiady z gwiazdami, przepisy kulinarne i porady zdrowotne dostarczane do Twojej skrzynki odbiorczej. Adres e-mail Proszę wpisać aktualny adres za zarejestrowanie się! Sprawdź pocztę e-mail, aby potwierdzić Jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje życie za owce. Jana 10:1144. Nowe polecenie, które wam daję: kochajcie się nawzajem. Tak jak ja was umiłowałem, tak musicie kochać się nawzajem. Jana 13:3445. Moje przykazanie brzmi: Kochajcie się nawzajem, tak jak ja was umiłowałem. Jana 15:1246. ​​Nikt nie ma większej miłości niż ta: oddać życie za przyjaciół. Jana 15:1347. Uświęć ich przez prawdę; twoje słowo jest prawdą. Jana 17:1748. Jeśli twierdzimy, że jesteśmy bez grzechu, oszukujemy samych siebie i nie ma w nas prawdy. 1 Jana 1:849. Drogie dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynami i prawdą. 1 Jana 3:1850. Kto nie kocha, nie zna Boga, ponieważ Bóg jest miłością. 1 Jana 4:8 (istock) 51. Są ze świata i dlatego mówią z punktu widzenia świata, a świat ich słucha. 1 Jana 4:552. W miłości nie ma strachu. Ale doskonała miłość usuwa strach, ponieważ strach ma związek z karą. Ten, kto się boi, nie jest doskonały w miłości. 1 Jana 4:1853. Ze względu na prawdę, która w nas mieszka i będzie z nami na zawsze 2 J 1:254. Nie mam większej radości niż słysząc, że moje dzieci chodzą w prawdzie. 3 Jana 1:455. Miłosierdzie, pokój i miłość w obfitości. Judy 1:256. Rób innym tak, jak chciałbyś, żeby robili tobie. Łukasza 6:31 Związane z: 25 modlitw i błogosławieństw świątecznych 57. Po co ci pozyskać cały świat, a utracić swoją duszę? Marka 8:3658. Błogosławieni cisi, albowiem oni odziedziczą ziemię. Mateusza 5:559. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Mateusza 5:660. Błogosławieni miłosierni, albowiem im będzie okazane miłosierdzie. Mateusza 5:761. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem będą nazwani dziećmi Bożymi. Mateusza 5:962. Ale powiadam wam, kochajcie swoich wrogów i módlcie się za tych, którzy was prześladują Mt 5:4463. Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mole i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną. Mateusza 6:1964. Bo gdzie jest twój skarb, tam też będzie twoje serce. Mateusza 6:2165. Co dobrego będzie dla ciebie, gdy pozyskasz cały świat, a utracisz swoją duszę? Albo co możesz dać w zamian za swoją duszę? Mateusza 6:2666. Nie osądzaj, bo i ty zostaniesz osądzony. Mateusza 7:167. Proś, a będzie ci dane; Szukaj a znajdziesz; kołaczcie, a otworzą się wam drzwi. Mateusza 7:768. Każdy, kto prosi, otrzymuje; ci, którzy szukają, znajdują; a tym, którzy pukają, drzwi będą otwarte. Mateusza 7:869. Wejdź przez wąską bramę. Bo szeroka jest brama i szeroka droga prowadząca do zagłady, i wielu przez nią wchodzi. Mateusza 7:1370. Uważaj na fałszywych proroków. Przychodzą do was w owczej skórze, ale wewnątrz są dzikimi wilkami. Mateusza 7:15 (istock) 71. A druga jest taka: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego” (Mt 22,39).72. Wreszcie wy wszyscy bądźcie podobnie myślący, bądźcie współczujący, kochajcie się wzajemnie, bądźcie współczujący i pokorni. 1 Piotra 3:873. Bądź czujny i trzeźwy. Twój wróg, diabeł, krąży jak lew ryczący, szukając kogo pożreć. 1 Piotra 5:874. Z tego właśnie powodu dokładajcie wszelkich starań, aby dodać do waszej wiary dobroć; a ku dobroci poznanie 2 Piotra 1:575. A do wiedzy samokontrola; i samokontroli, wytrwałości; a do wytrwania pobożność 2 Piotra 1:676. A do pobożności miłość wzajemna; a do wzajemnego uczucia miłość. 2 Piotra 1:777. Nie rób nic z egoistycznych ambicji lub próżnej zarozumiałości. Raczej w pokorze cenię innych ponad siebie Filipian 2:378. Przede wszystkim strzeż swojego serca, ponieważ wszystko, co robisz, wypływa z niego. Przysłów 4:2379. Duma poprzedza zniszczenie, wyniosły duch przed upadkiem. Księga Przysłów 16:880. Radosne serce to dobre lekarstwo, ale zmiażdżony duch wysusza kości. Przysłów 17:22 1781. Rozpocznij dzieci w drodze, którą powinny iść, a nawet gdy będą starsze, nie odwrócą się od niej. Księga Przysłów 22:682. Tam, gdzie nie ma objawienia, ludzie odrzucają powściągliwość; ale błogosławieni są ci, którzy słuchają wskazówek mądrości. Przysłów 29:18 2983. Błogosławieni, którzy nie idą za bezbożnymi ani nie stoją na drodze, którą grzesznicy biorą lub siedzą w towarzystwie szyderców Psalm 1:184. Wszyscy bowiem zgrzeszyli i brakuje im chwały Bożej Rzymian 3:2385. Co zatem powiemy? Czy będziemy nadal grzeszyć, aby łaska mogła się zwiększyć? Rzymian 6:1 Związane z: 50 religijnych cytatów świątecznych 86. Grzech nie będzie już twoim panem, bo nie jesteś pod zakonem, ale pod łaską. Rzymian 6:1487. Zachęcam was, bracia i siostry, abyście uważali na tych, którzy powodują podziały i stawiają na waszej drodze przeszkody, które są sprzeczne z nauczaniem, którego się nauczyliście. Trzymaj się od nich z daleka. Rzymian 6:1788. Umysł kontrolowany przez grzeszników Natura to śmierć, ale umysł kontrolowany przez Ducha to życie i pokój. Rzymian 8:689. Uważam, że nasze obecne cierpienia nie są warte porównania z chwałą, która się w nas objawi. Rzymian 8:1890. Miłość musi być szczera. Nienawidź tego, co złe; trzymaj się tego, co dobre. Rzymian 12:9 (istock) 91. Bądźcie sobie oddani w miłości. Czcijcie się nawzajem nad sobą. Rzymian 12:1092. Radujcie się nadzieją, cierpliwi w uciskach, wierni w modlitwa . Rzymian 12:1293. Jeśli to możliwe, o ile to zależy od ciebie, żyj w pokoju ze wszystkimi. Rzymian 12:1894. Przyjmij tych, których wiara jest słaba, bez kłótni o sprawy sporne. Rzymian 14:195. Zatem nie bądźmy jak inni, którzy śpią, ale bądźmy czujni i trzeźwi. Tesaloniczan (1) 5:696. Nie pozwól nikomu patrzeć z góry, że jesteś młody, ale dawaj przykład wierzącym mową, postępowaniem, miłością, wiarą i czystością. 1 Tymoteusza 4:1297. Bo nie przynieśliśmy niczego na świat i nie możemy nic z niego zabrać. 1 Tymoteusza 6:798. Albowiem umiłowanie pieniędzy jest źródłem wszelkiego zła. Niektórzy ludzie, spragnieni pieniędzy, odeszli od wiary i przeszyli wiele smutków. 1 Tymoteusza 6:1099. Wspominając Twoje łzy, pragnę Cię zobaczyć, abym mógł być napełniony radością. 3 Tymoteusza 1:4100. Ostrzegaj dzielących się ludzi raz, a potem ostrzegaj ich po raz drugi. Potem nie miej z nimi nic wspólnego. Tytusa 3:10 Sprawdzić… 40 Pisma o pokoju 35 Pisma o uzdrowieniu 300 Pytania o ciekawostki biblijne 125 Chrześcijańskie imiona dla dzieci Odpowiedzi hysahu odpowiedział(a) o 17:50 Jeśli się bić będą mężczyźni, mężczyzna i jego brat, i zbliży się żona jednego z nich i - chcąc wyrwać męża z rąk bijącego - wyciągnie rękę i chwyci go za części wstydliwe, odetniesz jej rękę, nie będzie twe oko miało litości. xD raYz1443 odpowiedział(a) o 18:52 Mam parę ulubionych to dwa z nich:"Nie pozwolisz żyć czarownicy"oraz"Jeśli cię będzie pobudzał skrycie twój brat, syn twojej matki, twój syn lub córka albo żona (…) mówiąc: , bogom, których nie znałeś ani ty, ani przodkowie twoi – jakiemuś spośród bóstw okolicznych narodów, czy też dalekich od jednego krańca ziemi do drugiego – nie usłuchasz go, nie ulegniesz mu, nie spojrzysz na niego z litością, nie będziesz miał miłosierdzia, nie będziesz taił jego przestępstwa. Winieneś go zabić, pierwszy podniesiesz rękę, aby go zgładzić, a potem cały lud. Ukamienujesz go na śmierć, ponieważ usiłował cię odwieść od Pana, Boga twojego" blocked odpowiedział(a) o 19:09 Bardzo podoba mi się cytat z Pawła: "Wszystko mi wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne" czy jakoś tak. Arkomen odpowiedział(a) o 19:10 Ścieżka sprawiedliwych wiedzie przez nieprawości samolubnych i tyranię złych ludzi. Błogosławiony ten, co w imię miłosierdzia i dobrej woli prowadzi słabych doliną ciemności, bo on jest stróżem brata twego i znalazcą zagubionych dziatek. I dokonam na tobie srogiej pomsty w zapalczywym gniewie, i na tych, którzy chcą zatruć i zniszczyć moich braci; i poznasz, że Ja jestem Pan, kiedy wywrę na tobie swoją zemstę! dhpaulus odpowiedział(a) o 20:39 List do Rz 10,9-10:Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że JEZUS JEST PANEM, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie*. Bo sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo 5,10-12 Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub

okrutne cytaty z biblii